خواهند داشت كه در دنيا زمين او را در خود فرو برد و در آخرت از گروه زيانكاران خواهد بود .
شرح آيات :
وَ لا يُسْئَلُ عَنْ ذُنُوبِهِمُ الْمُجْرِمُونَ
[ 78 ] هنگامى كه مؤمنان قوم موسى قارون را نصيحت كردند كه به مال خويش شاد نگردد و به وسيلهء آن در راه اهداف حقيقيش بكوشد و آن عبارت از اين است كه دنيا را ابزارى در راه آخرت قرار دهد نه هدفى مستقل .
«
قالَ إِنَّما أُوتِيتُهُ عَلى عِلْمٍ عِنْدِي
- گفت كه : آن ( مال ) از طريق دانشى كه در نزد من است به من رسيده است . » اين نتيجهء تلاش خود من است و بنا بر اين ضرورى نيست كه در راه خدا به ديگران بخشيده شود ، بدان جهت كه از جانب او به من نرسيده است ، و بدين گونه براى غيب در دست يافتن خودش به ثروت هيچ سهمى قائل نبود ، بلكه غيب را تواناى بر آن نمىديد كه او و ثروتش را با هم نابود كند ؛ پس طغيان كرد و به آنچه به او داده شده بود مغرور شد ، و نفس فشرده و تنگ او را دوستى مال فرو پوشاند ، و او را از ديگر / 379 كمالات معنوى محروم ساخت ، و حتى از آينده نيز بى خبر و در پرده ماند ، و هيچ احتمال از دست رفتن ثروتش بر خاطر او نمىگذشت ، و همچنين هلاك خودش با آن ، و حتى از رؤيت ديگر نعمتهاى خدا كه به او مىرسيد و اثرى از ثروت نداشت محروم ماند .
قرآن به بحث دربارهء اين روحيهء بيمار مىپردازد و افق بحث را گسترش مىدهد و از طريق آن به تاريخ نظر مىكند و مىپرسد كه : كجايند آن كسان كه مالك نيرو و ثروت بودند ؟ ! و مىگويد :
«
أَ وَ لَمْ يَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَهْلَكَ مِنْ قَبْلِهِ مِنَ الْقُرُونِ مَنْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُ قُوَّةً
- آيا نمىدانست كه خدا قرنها پيش از او كسى را هلاك كرده است كه از او