خرسندى و اطمينان خويش را از كف نمىدهد ، بدان جهت كه او به جنبههاى مثبت زندگى بيشتر نظر دارد .
در حديثى از ابن عباس چنين آمده است :
« همسر أيوب روزى به او گفت : چرا شفاى خود را از خدا خواستار نمىشوى ؟ و ايوب در جواب وى گفت : واى بر تو هفتاد سال در نعمت و خوشى به سر برديم ، پس آمادهء آن باش كه همان اندازه هم اوقات ناخوش داشته باشيم » . « 27 »
فَعَلِمُوا أَنَّ الْحَقَّ لِلَّهِ
[ 74 ] خدا خالق و صاحب فضل و نعمتى است كه به بشر عنايت مىكند ، و سپاسگزارى تنها مخصوص او است ، ولى بعضى از مردم به جاى اين كار به او شرك مىورزند ، و چنين اعتقاد دارند كه دستگاه حاكم بر كشور يا صاحبان نيروهاى مختلف مصدر و منبع رسيدن نعمت و فضل به ايشانند ، و به جاى خداوند متعال آنها را مىپرستند ، و اين گونه كسان حساب سختى را در نزد خدا بايد بگذرانند .
/ 370 «
وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ فَيَقُولُ أَيْنَ شُرَكائِيَ الَّذِينَ كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ
- و روزى خدا ايشان را مىخواند و آن گاه مىگويد كه : شركايى كه براى من مىپنداشتيد اكنون كجايند ؟ ! » البته جوابى براى عرضه كردن ندارند ، و پيش از اين آيهء كاملا مشابهى از همين سوره ( آيه 26 ) گذشت كه دليل بر آن است كه نداى الاهى گاه در برابر پيشواى مشركان از رهبران گمراهى صورت مىگيرد ، و گاه در حضور رسولان و خلفاى ايشان از امامان هدايت .
[ 75 ] و هنگامى كه گواهانى بر هر امت را از خود آن مىخوانند ، حجت بر ايشان تمام مىشود :
هامش
( 27 ) - بحار الانوار ، ج 2 ، ص 348 .