كه خود را بى نياز مىبيند » . « 31 » «
إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْفَرِحِينَ
- چه خدا شادان به غرور را دوست نمىدارد . » چه آنان خدا را فراموش مىكنند و خدا نيز آنان را به فراموشى مىسپارد ، و چه بسيار كه اين فرح آنان را به مبارزهء با خدا برمىانگيزد .
[ 77 ] دنيا همچون شمشير دو دم است ، كه يا اين صاحب آن را به آتش مىكشاند ، و آن هنگامى است كه خود مال را هدف بداند ، و يا اين كه او را وارد بهشت مىكند ، در آن هنگام كه مال را مركبى براى پرداختن به اعمال نيك قرار دهد ، پس ثروتمندى ، در آن هنگام كه دارندهء ثروت آن را در راه خدا به مصرف برساند ، براى وى فضيلتى محسوب مىشود .
و امير المؤمنين ( ع ) دربارهء دنيا چنين گفته است :
« هر كس كه به ميانجيگرى آن نگاه كند ، صاحب بصيرت و بينش مىشود ، و هر كس به آن نگاه كند ، كورش مىسازد » . « 32 » «
وَ ابْتَغِ فِيما آتاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ
- و در آنچه خدا به تو داده است خانهء آخرت را جستجو كن . » با بيرون كردن حق خدا و حق نيازمندان از آن ، و به مصرف رساندن مال در كارهاى صالح و شايسته همچون ساختن مساجد و كمك كردن به نهضتهاى اسلامى و اسلام از انسان نمىخواهد كه همهء آنچه را كه در تصرف دارد در راه خدا خرج كند و دست خالى بماند ، بلكه از او خواسته است كه در اين انفاق اعتدال را مراعات كند و در اين خصوص فرمان او چنين است : / 373 «
وَ الَّذِينَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كانَ بَيْنَ ذلِكَ قَواماً
- و كسانى كه در انفاق كردن نه اسراف و زياده روى مىكنند و نه سخت مىگيرند و ميان اين دو اندازه را نگاه مىدارند » . « 33 »
هامش
( 31 ) - العلق / 6 - 7 .
( 32 ) - نهج البلاغة / خطبهء 82 .
( 33 ) - الفرقان / 67 .