مطابق روال عرف در حفظ آن تلاش كند ، به طورى كه عرفاً او را سهلانگار به شمار نياورند .
( مسألهء 2246 ) اگر امانت گذار از كيفيت محافظت امانتدار باخبر باشد و امانت را بدون قيد و شرط به او بسپارد ، اگر او طبق روال خويش از آن محافظت كند ، كافى است ، اگرچه در عرف آن را سهلانگارى بشمارند .
( مسألهء 2247 ) اگر امانت گذار كيفيّت خاصى را براى نگهدارى امانت تعيين كند ، امانتدار بايد همان راه را بر گزيند و از آن تجاوز نكند . ولى اگر نظر او بر حداقل بوده امانتدار ميتواند به طرز بهتر و شايسته ترى در حفاظت آن تلاش نمايد .
( مسألهء 2248 ) امانتدار بايد همواره به طرز متعارف امانت را رعايت كند ، اگر آب و غذا نياز دارد ، و يا احتياج به آفتاب و هواخورى دارد ، و يا نياز به باز كردن و بستن و خشك كردن و غيره دارد ، بايد آنها را به موقع انجام دهد و در آنها كوتاهى نكند و گرنه سهلانگار به شمار آيد .
( مسألهء 2249 ) آنچه در مسألهء بالا گفته شد ، با وضع امانتها با اختلاف آب و هوا و فصول و غيره فرق مىكند ، پس اگر آنچه مقتضاى نگهدارى از امانت است ، رعايت نكند مقصّر است ، مگر اينكه شرط كرده باشند كه اين كارها را انجام ندهد ، در اين صورت رعايت آنها لازم نيست .
( مسألهء 2250 ) اگر دفع شرّ ظالم از امانت ، متوقّف بر دروغ يا قسم دروغ باشد ، بر امانتدار واجب است كه آن را انجام دهد . اگر عمداً نكند ، ضامن و سهلانگار مىباشد . ولى اگر خيال ميكرد كه اين كار جايز نيست ، ظاهر اين است كه مقصر نيست ، مگر اينكه عرفاً ندانستنش قصور به شمار ميآيد .
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 466
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٤٦٦