( مسألهء 2236 ) اگر در عاريه چيزى قيد نشود ، انصراف به منافعى دارد كه عرفاً در آن موارد به كار گرفته مىشود و كمتر به جنس صدمه مىزند .
( مسألهء 2237 ) عاريه گيرنده در مقابل عاريه ضامن نيست ، مگر در موارد زير :
1 ) اگر جنس عاريه طلا و نقره باشد ، عاريه گيرنده ضامن است ، مگر اينكه شرط كنند كه ضامن نباشد .
2 ) در استفاده از عاريه زياده روى كرده باشد و يا در نگهدارى آن كوتاهى كرده باشد ، چنان كه در باب وديعه خواهيم گفت .
3 ) شرط ضمان كرده باشند .
( مسألهء 2238 ) عاريه عقد جايز است و لذا هر يك از عاريه دهنده و عاريه گيرنده هر وقت خواستند مىتوانند از عقد خود برگردند ، مگر اينكه در آن شرط مدّت كنند . در اين صورت تا فرارسيدن زمان تعيين شده بايد به شرط خود عمل كنند .
( مسألهء 2239 ) اگر چيزى را براى هدف خاصى عاريه كنند كه لازمهء آن ادامهء آن تا مدّت معينى باشد ، در واقع شرط ضمنى شده كه تا آن وقت فسخ نكنند ، مثل اينكه زمين را براى زراعت ، اسب را براى مسافرت و ديگ را براى غذا پختن عاريه كنند ، در اين صورت تا رسيدن زراعت ، برگشتن مسافر و مهيّا شدن غذا ، نمى توان از عاريه اعلان انصراف كرد .
( مسألهء 2240 ) در همهء مثال هاى ياد شده پيش از شروع به استفاده از عاريه ، مالك ميتواند اعلام انصراف كند ، مگر اينكه شرط عدم انصراف كرده باشد ، در اين صورت بايد به شرط خود وفا كند .
* * *
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 464
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٤٦٤