( مسألهء 2251 ) اگر وديعه تلف شود يا عيب پيدا كند ، امانتدار ضامن نيست مگر اينكه در به كار گيرى آن زياده روى ، و يا در حفاظت آن كوتاهى كرده باشد ، و تلف شدنش يا معيوب شدنش در اثر اين كوتاهى يا زياده روى باشد . در اين صورت ضامن مىباشد .
( مسألهء 2252 ) اگر انسان وديعه را در جايى كه اجازه نداشت به كار برد و آسيبى به آن نرسيد ، ولى بعدها بدون اينكه او كوتاهى كند ، تلف بشود و يا آسيب ببيند ، او ضامن نيست .
( مسألهء 2253 ) اگر امانت گذار امانتش را مطالبه كند و امانتدار بدون عذر از دادنش خوددارى كند ، پس اگر تلف شود ، مطلقاً ضامن است ، زيرا در حكم غاصب مىباشد .
( مسألهء 2254 ) اگر امانت گذار در قرارداد شرط كند كه در صورت تلف ولو بدون زياده روى يا سهلانگارى ، باز هم ضامن باشد ، شرطش نافذ است .
( مسألهء 2255 ) امانت از عقود جايزه است و هر يك از طرفين هر وقت بخواهند ، مىتوانند آن را به هم بزنند ، مگر اينكه صريحاً يا ضمناً مدّتى تعيين شده باشد ، پس بايد تا پايان مدّت ادامه بدهند .
( مسألهء 2256 ) خيانت به امانت از طريق زياده روى ، سهل انگارى ، دزدى و غير آن حرام است ، چه امانت گذار مؤمن و يا مخالف ، حتى كافر و يا ناصبى باشد .
( مسألهء 2257 ) هر چيزى كه به امانت در نزد كسى نهاده شده ، و او آن را پذيرفته است ، هرگز نبايد به آن خيانت كند .
( مسألهء 2258 ) در نصيحت و مشورت نيز هر گز نبايد انسان خيانت
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 467
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٤٦٧