احكام وديعه ( امانت )
وديعه عقدى است كه نتيجهء آن به امانت نهادن مالى در نزد كسى براى نگهدارى آن مىباشد .
صاحب مال « موُدع » يعنى : امانت گذار ، طرف مقابل « وَدَعى » يعنى : امين و امانتپذير ، و آن مال « وديعه » يا امانت مىباشد .
( مسألهء 2241 ) وديعه با هر لفظ و عمل دالّ بر آن تحقق مييابد . و لفظ خاصى در آن شرط نيست .
( مسألهء 2242 ) در وديعه امين و امانت گذار هر دو بايد بالغ ، عاقل ، رشيد و مختار باشند ، يعنى : مجبور نباشند ، مثل هر عقد ديگر .
( مسألهء 2243 ) امين نمى تواند در امانت طورى تصرّف كند كه نقصى در آن پديد آيد ، مثل خوردن و پوشيدن . و نبايد كارى انجام دهد كه آن را در معرض تلف قرار دهد ، مثل باز كردن قفل و جعبهء آن ، و امثال آن از كارهايى كه بر خلاف نظر امانت گذار باشد . و اگر چنين كارى انجام بدهد ، در امانت زيادهروى كرده و به آن تجاوز نموده است .
( مسألهء 2244 ) اگر شخص امين در وديعه تصرّفى بكند كه با نگهدارى آن منافات نداشته باشد ، مثل اينكه به تخت امانتى تكيه كند ، يا بر روى آن چيزى بنويسد كه به راحتى پاك مىشود ، اگرچه اين قبيل تصرفات نيز بدون احراز اذن امانت گذار جايز نيست ، ولى تجاوز به شمار نميآيد .
( مسألهء 2245 ) اطلاق وديعه ايجاب مىكند كه شخص امانتدار