احكام عاريه
عاريه عقدى است كه نتيجهاش در اختيار گذاشتن جنس است كه به رايگان از منافع آن استفاده نمايد .
در اينجا صاحب كالا « عاريه دهنده » و طرف مقابل عاريه گيرنده است .
( مسألهء 2231 ) عاريه با هر فعل يا قول دالّ بر آن تحقق ميپذيرد . همانند ديگر عقود .
( مسألهء 2232 ) عاريه دهنده بايد صاحب اختيار و صاحب نفوذ در تصرّف باشد ، و لذا عاريه دادن غاصب ، مجبور و محجور ( كودك ، ديوانه و سفيه ) اثر ندارد . و تصرّف عاريه گيرنده در آن جايز نيست ، بلكه در مقابل جنس و منافع آن ، به اجرت المثل ضامن است .
( مسألهء 2233 ) لازم نيست كه عاريه گيرنده بالغ و صاحب رشد باشد ، بلكه به سفيه و كودك مميّز هم ميتوان عاريه داد . ولى نمى توان از آنها تضمين خواست مگر با اذن ولى .
( مسألهء 2234 ) هر چيزى كه با بقاى عين آن ميتوان از آن استفاده برد ، ميتوان آن را عاريه داد .
( مسألهء 2235 ) عاريه گيرنده ميتواند به مقدارى كه به او اجازه داده شده از آن جنس استفاده نمايد .