35 ) سخن چينى و دو به هم زنى ، و آن عبارت از اين كه انسان بدگوئى ديگرى را در حق شخصى براى او نقل كند .
36 ) ريا ، كه برخى از مسائل آن در مبحث وضو بيان گرديد .
37 ) نيرنگ زدن به مؤمن ، از طريق خلاف جلوه دادن چيزى بر او ، كه اگر واقعيت آن را متوجّه ميشد ، براى انگيزهء دينى يا دنيوى بر آن اقدام نمى كرد .
38 ) كتمان شهادت ، حتّى در موردى كه از او نخواسته باشند كه ببيند و به هنگام لزوم گواهى دهد بنابر احتياط واجب .
39 ) فحش و ناسزا
40 ) غيبت مؤمن و آن عبارت است از بدگوئى و بيان كردن نقاط ضعف كسى در پشت سرش ، ولى اگر در حضورش باشد غيبت نمى باشد ، اگر چه حرام است . و اگر عيب كسى را بدون قصد كشف راز و بدون قصد كوچك كردن او مطرح كند ، غيبت نمى باشد ، اگر چه حرام است .
( مسألهء 1644 ) در چند مورد غيبت جايز است :
1 - در مورد عيب ظاهر ، مانند عجله و شتابزدگى ، به شرط اين كه آن را بزرگ نكند و چهرهء نفرت انگيزى از آن ترسيم نكند . چه رسد به اين كه چيزى را كه عيب نيست به صورت عيب جلوه دهد ، از قبيل لاغرى ، ندارى ، سبزهروئى و امثال آنها .
2 - در مورد شخص متجاهر به فسق كه پرده حيا را دريده و كار خلاف را در حضور همگان انجام ميدهد ، در اين صورت ميتواند عيب مخفى او را نيز بازگو كند و يا در حضور كسى كه از او پوشيده ميدارد نيز مطرح نمايد ، ولى كسى كه فقط در حضور دوستان نزديكش كه همراز او هستند
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 332
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٣٣٢