بخش تكميلى : پيرامون توبه
خداوند منّان از روى رحمت بيكران و عنايت بى پايان ، درِ توبه را به روى بندگان خطاكارش گشوده ، در آيات بسيارى از قرآن كريم بندگان را به سوى توبه تشويق و تحريص نموده است .
رسول گرامى اسلام و پيشوايان معصوم ( صلوات الله عليهم اجمعين ) نيز در احاديث فراوانى گنهكاران را به طرفِ توبه تشويق نمودهاند .
در حديثى آمده است : هنگامى كه انسان مرتكب گناهى شود ، خداوند منّان تا هفت ساعت به او مهلت ميدهد ، اگر در اين مدّت توبه كند ، آن گناه در نامه اعمالش ثبت نمى شود . اگر توبه نكند يك گناه در نامهء اعمالش نوشته مىشود ، و تا زمانى كه روح در بدن دارد و آثار مرگ را مشاهده نكرده ، راه توبه باز است . چنان كه در احاديث فراوان بر آن تأكيد شده است .
از اين رهگذر شرعاً و عقلًا بر مؤمن واجب است تا متوجّه گناهى شد فوراً توبه كند و فرصت را از دست ندهد ، پيش از آنكه اجل به صورت ناگهانى فرا رسد و يا در اثر تكرار گناه قلبش سياه شود و بر آن مُهر زده شود ، ديگر از خواب غفلت بيدار نشود ، از مستى عصيان هشيار نگردد و در زُمرهء كسانى قرار بگيرد كه خدا را فراموش كردهاند و خداوند نيز آنها را از ياد خويشتن غافل نموده است و گرنه خداوند هرگز به بندگانش ستم نمى كند .
كسى كه توبه مىكند بايد از كردار خود نادم و پيشمان شود ، گذشته را