مىكند ، ولى اگر شرط ديگرى از شرايط نماز مراعات نشده باشد ، حكم آن در مقام بيان هر يك از شرايط نماز بيان شد .
* * *
مبحث دوّم : شك در نماز
منظور از « شك » طرف مقابل « يقين » است ، خواه دو طرف احتمال مساوى باشد ، يا يك طرف آن قوى تر از طرف ديگر باشد ، كه طرف قويتر را « ظن و گمان » و طرف ضعيفتر را « وهم و خيال » مينامند .
( مسألهء 1131 ) آدم وسواسى در نماز و غير آن نبايد به وسوسهاى كه برايش پيش ميآيد اعتنا كند .
احكام شك در نماز در ضمن دو مقام بيان ميگردد :
مقام اوّل : شك در نماز و افعال آن
( مسألهء 1132 ) اگر انسان بعد از خارج شدن وقت نماز شك كند آيا نمازش را خوانده است يا نه ؟ بنا را ميگذارد بر اين كه خوانده است و لازم نيست آن را قضا كند ، ولى اگر در اثناى وقت شك كند نماز خوانده يا نه ؟ بايد آن را به جا آورد .
( مسألهء 1133 ) اگر نمازگزار پس از شروع در نماز عصر شك كند آيا نماز ظهر را خوانده است يا نه ؟ بنا را ميگذارد بر اين كه خوانده است ، و اگر پس از شروع در نماز عشا شك كند كه نماز مغرب را خوانده است يا نه ؟ بنا را ميگذارد بر اين كه خوانده است .