( مسألهء 1140 ) كسى كه در شرايط نماز زياد شك مىكند ، بايد به شك خود اعتنا نكند ، اگر چه در اثناى نماز چنين شكى روى دهد .
( مسألهء 1141 ) اگر نمازگزار پيش از شروع در نماز در مورد يكى از شرايط نماز - مثل طهارت - شك كند ، بايد به شك خود اعتنا كند و بنا را بر نبودن آن شرط بگذارد ، اگر چه زياد شك كند ، مگر اين كه به حدّ وسواس برسد ، در اين صورت اعتنا نمى كند .
( مسألهء 1142 ) ميزان در كثيرالشّك بودن نظر عرف است ، ولى اگر كسى در سه نماز پشت سر هم شك كند او حتماً كثيرالشّك است ، و شايد با كمتر از آن نيز عنوان كثيرالشّك صدق بكند .
( مسألهء 1143 ) حكم كثيرالشّك منحصراً در موردى جارى مىشود كه شكّش مستند به وسوسه هاى شيطانى باشد ، ولى اگر شك او مستند به عوامل خارجى از بيمارى ، ترس و امثال آنها باشد كه معمولًا آشفتگى خاطر ميآورد ، حكم كثيرالشّك جارى نمى شود ، و بايد به شكّ خود اعتنا كند .
مقام دوّم : شك در ركعتهاى نماز
( مسألهء 1144 ) اگر نمازگزار در اثناى نماز در تعداد ركعتهاى آن شك كند ، اگر به يكى از دو طرف آن ظنّ پيدا كند - ولو بعد از تأمّل - بايد به ظنّ خود عمل كند و اگر به هيچ طرف ظن پيدا نكند ، اگر در نماز دو ركعتى يا سه ركعتى و يا در ركعتهاى اوّل و دوّم نماز چهار ركعتى باشد ، نمازش باطل است ، بايد نماز را به هم بزند و از سر بگيرد .
( مسألهء 1145 ) اگر نمازگزار در يك نماز چهار ركعتى بعد از پايان