( مسألهء 1134 ) اگر كسى پس از فراغت از نماز عصر شك كند آيا نماز ظهر را خوانده است يا نه ؟ و يا پس از فراغت از نماز عشا شك كند آيا نماز مغرب را خوانده است يا نه ؟ به شك خود اعتنا نمى كند و بنا را ميگذارد بر اين كه خوانده است .
( مسألهء 1135 ) اگر نمازگزار پس از فراغت از نماز شك كند آيا نمازش صحيح واقع شده يا نه ؟ بنا را بر صحّت آن ميگذارد .
( مسألهء 1136 ) كسى كه مشغول يكى از افعال نماز است ، اگر شك كند آيا فعل قبلى را انجام داده است يا نه ؟ بنا را ميگذارد بر اين كه انجام داده است ، مثل اين كه در حال اقامه شك كند آيا اذان گفته يا نه ؟ يا در حال قرائت شك كند كه آيا تكبيرة الاحرام گفته است يا نه ؟
( مسألهء 1137 ) اگر نمازگزار پس از فراغت از يك جزء نماز ، شك در صحّت آن كند ، بنا را بر صحّت ميگذارد و به شك خود اعتنا نمى كند .
( مسألهء 1138 ) اگر كسى در مورد يكى از افعال نماز پيش از ورود به جزء بعدى بسيار شك مىكند ، اگر متوجّه باشد كه كدام طرف شك - بالخصوص - از وسوسه هاى شيطان مىباشد ، به آن اعتنا نمى كند و بنا را بر طرف ديگر ميگذارد . چنان كه غالباً اين افراد به يك طرف ظن قوى دارند و متوجّه هستند كه آن طرف موهوم ، وسوسهء شيطان مىباشد .
( مسألهء 1139 ) در فرض بالا ، اگر - بالخصوص - متوجّه نشود كه كدام طرف وسوسهء شيطان مىباشد ، بنابر احتياط واجب بايد بنا را بر بيشتر بگذارد ، مثل اين كه نميداند سجده يا تشهّد را به جا آورده است يا نه ؟ بنا را ميگذارد بر اين كه به جا آورده است ، ولى اگر در صورت زيادى نمازش باطل مىشود ، در اين صورت بنا را بر كمتر ميگذارد .
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 216
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٢١٦