كلام گهربار اميرالمؤمنين على عليه السلام در وصف رسول خدا صلى الله عليه و آله بسيار آموزنده است ؛ از خوانندگان خواهشمند است مكرر آن را بخوانند و در آن تأمّل نمايند .
هرگز ارباب قدرت ظاهرى و وابستگان به تشريفات ، نمىتوانند باور كنند كه مردى با اين ظهور و حضور در صحنه اجتماع بتواند آن انقلاب بىمانند فكرى و سياسى و اجتماعى را به اين استحكام پايه ريزى نمايد ؛ كه امروز پس از هزار و چهارصد سال ، راه او همچنان در دنيا زنده و استحكام و استوارىاش هر روز بيش از پيش ظاهرتر مىشود . اين اوصافى كه اميرالمؤمنين على عليه السلام بيان مىنمايد اوصاف فريادگر توحيد ، و آن آورنده قرآن و آن منادى حقّ و عدل و حرّيت ؛ يعنى عقل كل و خاتم رسل و شمع سبل حضرت محمّد بن عبداللَّه صلى الله عليه و آله است .
محمّد كازل تا ابد هر چه هست * به آرايش نام او نقش بست
چراغى كه انوار بينش از اوست * فروغ همه آفرينش از اوست
همان فردى كه فلاسفه و انسانشناسان جهان همه در برابر عظمتش سر تعظيم فرود آوردهاند و با شبلى شميّل همزبان مىگويند :
مِنْ دُونِهِ الْأَبْطالُ فِي كُلّ الْوَرى * مِنْ حاضِرٍ أَوْ غآئِبٍ أَوْ آتٍ
آرى ، على عليه السلام كه از پيش از بعثت و در حال بعثت و بعد از بعثت با رسول خدا صلى الله عليه و آله بود و محرم اسرار و آگاه از پنهان و آشكار او بود ، سيره و زندگانى آن حضرت را چنين توصيف مىنمايد :
« فَتَأَسَّ بِنَبِيّكَ الْأَطْيَبِ الْأَطْهَرِ صلى الله عليه و آله . . . وَلَقَدْ كانَ صلى الله عليه و آله يَأْكُلُ عَلَى الْأَرْضِ وَيَجْلِسُ جِلْسَةَ الْعَبْدِ وَيَخْصِفُ بِيَدِهِ نَعْلَهُ وَيَرْقَعُ بِيَدِهِ ثَوْبَهُ وَيَرْكَبُ الْحِمارَ الْعارِيَ وَيُرْدِفُ خَلْفَهُ . . . » ؛ « 1 »
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، فيض الاسلام ، ص 500 ، خطبه 159 .