« احدى از صراط نمىگذرد مگر كسى كه على عليه السلام براى او جواز عبور نوشته باشد » .
نتيجه :
آنچه تا اينجا بيان شد ، شمّهاى از شؤون و مقامات حجّتهاى الهى ؛ يعنى ائمه معصومين عليهم السلام به طور فشرده و اشاره مىباشد .
و امّا مراد از كلمه " حجّت " در اين دعا ، شخص اقدس قطب زمان و ولىّ دوران ، حضرت امام دوازدهم حجة بن الحسن العسكرى - ارواح العالمين له الفداء - مىباشد ؛ زيرا دعا مربوط به زمان غيبت است و چنانكه مكرر تذكّر داده شد ، دعا كننده ، مؤمن و عارف به خدا و رسول خدا و حجّتهاى خدا مىباشد و در اين دعا يا مسألت معرفت كاملتر و مددهاى عرفانى و غيبى بيشتر مىنمايد و يا از خداوند متعال ثبات و بقاى بر ولايت حضرت مهدى عليه السلام را طلب مىكند ؛ زيرا بيم تزلزل فكرى و خطر انحرافات عقيدتى در اين عصر بسيار است و بر حسب بعضى روايات ، جز كسانى كه خدا دل آنها را به ايمان امتحان و آزمايش كرده باشد ، بر عقيده به امامت آن حضرت ثابت نمىمانند .
و آخرين نكتهاى كه در شرح دعاى شريف به عرض مىرسد ، ارتباط ضلالت از دين با نشناختن حجت و امام است - كه با مطالبى كه در ضمن شرح جملههاى ديگر بيان شد ، كاملًا معلوم مىشود - كه يكى از فوايد بزرگ نصب حجت و امام ، منحرف نشدن مؤمنان از راه راست است كه با وجود چنين مرجعى الهى و علامت يقينى ، هر كس او را مقتدا قرار دهد و از تخلف نكند و پيشى نگيرد و از ارشادات و هدايتهاى او تخطى ننمايد ، از دينش گمراه نخواهد شد و اگر در ايمان به امامت و معرفت حجت لغزشى پيدا كند و ثابت نماند ، از دين گمراه مىشود .