زياد شود ؛ مانند آيه :
« مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً » « 1 »
بنابراين ، اين به هر معنايى كه تفسير شود و خصوص به تفسير صحيح كه همان مودّت عترت پيغمبر صلى الله عليه و آله است ، هيچ ناسازگارى با آياتى مثل « قُلْ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ » ندارد .
و مثل اينكه در خود دعا نيز به دفع توهم تنافى عنايت شده است ؛ زيرا بلافاصله پس از جمله : « ثُمَّ جَعَلْتَ أَجْرَ مُحَمَّدٍ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَآلِهِ مَوَدَّتَهُمْ فِي كِتابِكَ ، فَقُلْتَ : قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى » مىفرمايد :
« وَقُلْتَ : ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ . وَقُلْتَ : ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلّا مَنْ شآءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى رَبِّهِ سَبِيلًا ، « 2 » فَكانُوا هُمُ السَّبِيلَ إِلَيْكَ وَالْمَسْلَكَ إِلى رِضْوانِكَ » ؛
« پس قرار دادى اجر محمّد - صلواتك عليه و آله - را مودّت اهل بيت او در قرآن و گفتى بگو نمىخواهم از شما اجرى را ، مگر مودّت قربى و عترتم را فرمودى آنچه را از شما به عنوان مزد سؤال مىكنم ، آن از براى شما است . و فرمودى سؤال نمىكنم بر تبليغ رسالت از شما مزدى را مگر كسى را كه بخواهد بگيرد به سوى خدا راهى را ( راه ولايت و مودّت اهل بيت ) پس اهل بيت مىباشند راه به سوى تو ، و محل سلوك به سوى خوشنودى تو » .
آيا اگر ايراد كننده در همين دعاى ندبه دقت مىكرد ، جايى براى ايرادى كه
هامش
( 1 ) . سوره بقره ، آيه 245 .
( 2 ) . سوره فرقان ، آيه 59 .