كه هستند ، بشناسند و در حقيقت ، بقاى پيچيدگى و غموض موضوع علم پيغمبر و امام و احتياج فهم واقع آن ، به بررسى جنبه امكانيت آنها تأييد ، و حدود علم آنها مشخص ، و وارد حريم علم ذاتى الهى شمرده نشود .
« وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ إِلّا بِاللَّهِ الْعَلِيّ الْعَظِيمِ » .
اميدواريم با اين مقدار مختصر در بيان اين حقيقت ، اذهان كسانى كه پرسش از علم پيغمبر و امام مىنمايند ، روشن شود و ضمناً يادآور مىشويم كه بيش از اينها ، جز براى افراد نادر و ممتاز ، بحث از امثال اين موضوعات ، ضرورتى ندارد و به طور اجمال هم كه انسان معتقد باشد - هرچند تفصيل آن را نداند يا نتواند - كفايت مىكند .
نبايد بررسى اين مضوعات مانع از اشتغالات عملى و انجام تكاليف شود ، چنانچه نبايد اين بحث را سبب تفرقه و پراكندگى قرار دهند و همه بايد به دستور « وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَلا تَفَرَّقُوا » « 1 » معتصم شوند و از خدا خلوص نيت درخواست نمايند .
هامش
( 1 ) . سوره آلعمران ، آيه 103 .