گرديدند » .
و جملههاى بعد ، همه تذكّر مصايب اهل بيت عليهم السلام و مطابق مذهب شيعه است كه امامت را در فرزندان حسين عليه السلام مىدانند ؛ مانند اين جملهها :
« أَيْنَ الْحَسَنُ أَيْنَ الْحُسَيْنُ ؟ أَيْنَ أَبْناءُ الْحُسَيْنِ ؟ . . . أَيْنَ . . . » و بالجمله فقرات دعا در مورد مصايب و فضايل ائمّه عليهم السلام و خصوصيات و نشانههاى حضرت ولى عصر - ارواحنا فداه - همه متضمّن مطالبى است كه در روايات و احاديث كثير ، صحّت آن مسلم و ثابت شده است و يكى از جهاتى كه موجب قوّت اين دعا شده ، همين متن محكم و پر از نكات اعتقادى و مهيّج عواطف مىباشد . و چنانچه علماى حديث مىفرمايند ، گاهى متن سبب قوت اعتبار سند و گاهى به عكس ، سبب ضعف مىگردد و اينجا از همان مواردى است كه سبب قوّت مىشود .
توضيح ديگر
اين دعا براى ندبه است ، و در چنين دعايى ، شرح تمام مناقب ائمّه عليهم السلام موجب طولانى شدن كلام و خلاف بلاغت است . غرض بيان عقايد حقّه به طور تفصيل نيست ؛ بلكه غرض دعا و ندبه با اشاره به بعضى مطالب است كه خواننده به واسطه انس و سابقهء ذهنى مىفهمد كه مراد و مقصود از آن چيست ، هرچند بعضى جملهها فشرده باشد ، لذا مثلًا وقتى مىگويد : « أَيْنَ الْحَسَنُ أَيْنَ الْحُسَيْنُ ؟ » ، همه مصايب اين دو امام را به خاطر مىآورد و در ذهنش مجسم مىشود .