مزار كبير كه دعاى صد و هفتم آن است ، اين است كه :
« الدُّعآءُ النُّدْبَةُ ، قالَ مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي قُرَّةِ : نَقَلْتُ مِنْ كِتابِ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سُفْيانِ الْبَزَوْفَرِيّ رضى الله عنه هذَا الدُّعاءِ ، وَذَكَرَ فِيهِ : أَنَّهُ لِصاحِبِ الزَّمانِ - صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَعَجَّلَ اللَّهُ تَعالى فَرَجَهُ وَفَرَجَنا بِهِ - وَيُسْتَحَبُّ أَنْ يُدْعى بِهِ فِي الْأَعْيادِ الْأَرْبَعَةِ » .
اين عبارت را با عبارت سيّد بن طاووس پيش هم بگذاريد ، و خودتان داورى كنيد .
2 - پيش از اين سه بزرگوار ، شيخ جليل ثقه « ابوالفرج محمّد بن على بن يعقوب بن اسحاق بن ابى قرة قنانى » معاصر نجاشى از شيوخ و بزرگان قرن پنجم ، در كتاب دعايى كه شيخ محمّد بن المشهدى در كتاب مزار ، و سيد بن طاووس در مصباح الزائر و اقبال ، از آن بسيار نقل كرده و بر آن اعتماد فرمودهاند ، و همچنين از مآخذ كتاب مزار قديم مىباشد ، اين دعا را روايت كرده است - و چنانچه گفته شد - ايشان نيز از رجال شيعه مىباشد و علاوه بر كتاب دعاى مذكور ، كتاب ديگرى به نام " التهجد " دارد ، و در كتبى مثل رجال نجاشى و علّامه توثيق شده است و نقل ايشان نيز دليل اين است كه اين دعا را معتبر شناخته و بلكه استحباب خواندن آن را در اعياد اربعه تأييد كرده است ، چنانچه ظاهر اين است كه سيّد بن طاووس و شيخ محمّد بن المشهدى - عليهما الرحمة - نيز آن را بخصوص مستحب مىدانستهاند .
3 - شيخ جليل ثقه ، ابوجعفر محمّد بن الحسين بن سفيان بزوفرى « 1 » در كتاب دعاى خود ، دعاى ندبه را روايت كرده است و ايشان از مشايخ شيخ مفيد - رضوان
هامش
( 1 ) . بزوفر بفتحتين و سكون واو ، و فتح فاء ، ده بزرگى است از توابع قوسان در نزديكى واسطو بغداد ، در كنار نهر موفقى در غربى دجله ( معجم البلدان ، ج 2 ، ص 166 ) .