احاديث ديگر ، مانند اخبار مربوط به اصول عقايد « 1 » و مستحبات ، به اين مقدار رسيدگى و دقّت نياز پيدا نمىشود .
راجع به دعا هم ، در صورتى كه مضامين آن مقبول و شرع پسند باشد ، اگر سند آن معتبر نباشد و ورود آن بالخصوص ثابت نشد ؛ چون به نحو عموم ، دعا وارد و راجح و از عبادات مؤكّده است ، خواندن آن برحسب عمومات قرآن مجيد و روايات دعا ، راجح و مستحبّ است و در مقام عمل ، حاجت زيادى به معرفت سند دعا نيست ، و به همين قصد خوانده مىشود و براى درك فيض و ثواب مخصوص آن نيز برحسب اخبار « مَن بَلَغ » رجاءً هم كه بخوانند ، به آن نايل مىشوند .
قوّت متن و الفاظ و مضامين هم ، بر اعتبار دعا مىافزايد و سخنشناسان و كسانى كه با اخبار و سخنان اهل بيت عليهم السلام و دعاهايى كه از ايشان رسيده مأنوس هستند ، آن را مىشناسند . چنانچه از جملهبندىهاى سست و مضامين كوتاه بعضى از دعاها مىفهمند كه از اهل بيت عليهم السلام نيست .
پس از اين مقدّمه فشرده و مختصر ، راجع به اعتبار دعاى شريف ندبه مىگوييم : اين دعا از حيث سند ، اگرچه مسند نباشد ، مع ذلك اطمينانبخش و معتبر است و براى اينكه آن را بخوانيم و مانند يكى از دعاهاى مشهور و متداول مواظبت بر آن داشته باشيم ، به اعتبار بيشتر نيازى نيست ؛ زيرا :
1 - اين دعا را سيّد جليل ، صاحب مناقب و مفاخر " سيد رضى الدين على بن طاووس قدس سره " كه از اعلام قرن هفتم هجرى و از رجال بزرگ شيعه و در علم و ورع
هامش
( 1 ) . در قسمتهايى كه عقلى خالص باشد فقط متن حديث ملاحظه مىشود ؛ ولى درقسمتهايى كه دليل اثبات آن نقل باشد ، سند حديث را هم بايد ملاحظه كرد .