و « الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ . . . » ؛ « 1 »
« امروز دين شما را برايتان كامل كرديم . . . » .
و « إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا . . . » ؛ « 2 »
« همانا ولىّ امر شما تنها خدا و رسولش و كسانى كه ايمان آوردهاند مىباشند . . . » .
بنابر آنچه گفته شد ، امامت در اين معناى اعم ، رياست كلّيه بر امور دين و دنياى مردم است به انشاى الهى و اعتبار شرعى كه به پيغمبر وحى مىشود و برحسب آيات و روايات ، پيغمبر و امام در انتخاب خليفه و جانشين و امام بعد از خود مستقل نيستند و اختيار ندارند ، چنانكه در تفسير :
« سَأَلَ سآئِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ » ؛ « 3 »
« سائلى از عذاب قيامت ( كه حتمى است ) پرسيد » .
روايتى است در كتابهاى شيعه و سنّى كه : وقتى مراسم نصب اميرالمؤمنين عليه السلام به ولايت و خلافت در غدير خم برگزار شد ، حارث بن نعمان فهرى خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله عرض كرد : به ما امر كردى كه شهادت به وحدانيت خدا و رسالت تو بدهيم ، شنيديم و اطاعت كرديم ، امر كردى كه نماز بخوانيم اطاعت كرديم ، به واجبات و فرايض امر كردى اطاعت كرديم . به اينها اكتفا نكردى تا پسرعمويت را برگزيدى و بر ما ترجيح دادى ! آيا اين را از جانب خودت مىگويى يا از جانب خدا ؟
حضرت رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود :
هامش
( 1 ) . سوره مائده ، آيه 3 .
( 2 ) . سوره مائده ، آيه 55 .
( 3 ) . سوره معارج ، آيه 1 .