آخُذَ الْحَقَّ مِنْهُ » ؛ « 1 »
« ذليل پيش من عزيز است تا اينكه حقّ را ( از ظالم ) برايش بگيرم ، و قوى پيش من ضعيف است تا اينكه حقّ ( ضعيفها ) را از او بگيرم » .
و بالاخره اين نظام امامت است كه تبلور عقيده توحيد در آن ظاهر مىشود ، و جامعه بىامتياز توحيدى ، « 2 » و امت واحد و دين واحد و قانون واحد و حكومت واحد و جهانى و هميشه نو و مترقّى اسلام را تحقق مىبخشد ، چنانكه از بعضى روايات كه در تفسير آيه كريمه :
« فَمَن كانَ يَرْجُوا لِقآءَ رَبّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَلا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبّهِ أَحَداً » ؛ « 3 »
« پس هركس به لقاى پروردگارش اميدوار است ، بايد نيكوكار شده و هرگز در پرستش خدا احدى را با او شريك نگرداند » .
استفاده مىشود ، شرك نورزيدن به عبادت خدا اين است كه : نظام ديگرى را غير از نظام امامت كه نظام الهى است ، نپذيرد و براى ائمّه عليهم السلام كه اين ولايت را دارند ، شريك قرار ندهد .
از جمله در تفسير عيّاشى از حضرت صادق عليه السلام روايت شده است كه درباره اين آيه از آن حضرت سؤال شد ، فرمود :
« الْعَمَلُ الصّالِحُ ؛ الْمَعْرِفَةُ بِالْأَئِمَّةِ ، وَلا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبّهِ أَحَداً ؛ التَّسْلِيمُ لِعَلِيّ عليه السلام ، لا يُشْرِكُ مَعَهُ فِي الْخِلافَةِ مَنْ لَيْسَ ذلِكَ لَهُ وَلا هُوَ مِنْ أَهْلِهِ » ؛
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبه 37 .
( 2 ) . رجوع شود به تعليقهء 3 .
( 3 ) . سوره كهف ، آيه 110 .