اين امور ، مداخله در شؤون ربوبى و استكبار و استعلا و خلاف توحيد است . و به همين جهت است كه به حكم آيهء كريمهء :
« قُولُوا آمَنّا بِاللَّهِ وَما أُنزِلَ إِلَيْنا وَما أُنزِلَ إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْماعِيلَ وَإِسْحاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْباطِ وَما أُوتِىَ مُوسَى وَعِيسَى وَما أُوتِىَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبّهِمْ لَا نُفَرّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ » ؛ « 1 »
« بگوييد كه ما به خدا و به آن كتابى كه بر پيغمبر ما و به آنچه بر ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و فرزندان او و موسى و عيسى و به همه آنچه بر پيغمبران از جانب خدا نازل شده ايمان داشته و عقيده منديم و بين هيچ يك از پيغمبران فرق قايل نشده و تسليم فرمان او هستيم » .
هامش
( 1 ) . سوره بقره ، آيه 136 .