3 - بينادلى و هشيارى
[ 73 ] «
وَ الَّذِينَ إِذا ذُكِّرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْها صُمًّا وَ عُمْياناً
- آنان كه چون به آيات پروردگارشان اندرزشان دهند ، در برابر آن چون كران و كوران نباشند . » بينادلى و بصيرت از صفات برجستهء بندگان رحمان است . چه در آيات خدا كه بر آنان تلاوت مىشود براى جست و جوى حقيقت و به عشق بينادلى مىانديشند و در پرتو آن به امور زندگى فكر مىكنند ، و براى دريافت نظامها و قانونمنديهاى اجتماعى و اقتصادى و سياسى و پرورشى و جز آنها از آن آيات به گوشهء خلوت مىنشينند و تمام ذهن خود را بر آنها متمركز مىكنند ، چون مىدانند كسى آن آيات را فرستاده كه خود زندگى را آفريده و قوانين و نظامها را در آن وضع كرده است .
پيداست كه ترك لغو فراغتى و فرصتى بزرگ به ايشان مىدهد كه آن را از فعاليّت فكرى رشد يافتهاى سرشار مىكنند ، در دعاى مكارم الاخلاق آمده است :
« بارالها ، آنچه را شيطان از آرزومندى و بدگمانى و حسد در دل من مىافكند به گونهاى قرار ده كه ذكرى براى عظمت تو ، و تفكّرى در قدرتت ، و تدبيرى ضدّ دشمنت شود ، و آنچه را بر زبان مىگذرد از نقطهاى دشنام يا بدگويى ، يا لطمه به آبرويى يا شهادتى باطل يا غيبت كردن از مؤمنى غايب ، يا بدگويى از مردى حاضر و آنچه بدين مىماند ، همه را تبديل كن به گفتار به ستايش خاصّ براى خدا ، و افزون گويى در ثنا بر تو ، و پى سپارى در راه تمجيد تو ، و سپاسگزارى از نعمت تو و اعتراف به احسانت و شمردن منّتهاى بيكرانت » .
ابو بصير از امام صادق - عليه السّلام - در تفسير اين آيه روايت كرده است كه گفت :
/ 489 « بينادل شدگان شكّاكان نيستند » .
اكنون مسلمانان نسبت به اينان در كجا قرار دارند ؟