كردار شايسته احساس مىكند . بدبخت تيرهبخت كسى كه از با پافشارى خود بر گناهان بدون توبه از آمرزش خدا محروم است . بيگمان گناهان بندگان هر قدر بزرگ و زياد باشد از رحمت خدا كوچكتر و كمتر است . در حديث مروى از امام باقر - عليه السّلام - در تفسير اين آيه آمده است :
« روز قيامت مؤمن گناهكار را مىآورند تا در محلّ حسابرسى مىايستد ، آن گاه خداى تعالى است كه خود به حساب او مىرسد و هيچ يك از مردم بر حساب او آگاهى نمىيابد كه گناهانش را بداند ، حتى اگر به بديهاى خويش اقرار كند ، خدا به كاتبان گويد : آنها را به نيكيها تبديل كنيد و به مردم بنمايانيد . / 486 پس مردم در آن هنگام گويند : اين بنده را حتى يك كار بد نبوده است ، سپس خدا امر مىكند او را به بهشت برند » « 38 » .
راستى را كه اميد به رحمت خدا مؤمن را چنان مىكند كه محبّتش نسبت به پروردگارش دم به دم بيفزايد و از نافرمانيهايش دور شود . از اين رو آيات قرآن و نصوص سنّت تأكيد بر خشنودى خدا را استفاضه مىكند . و حديث زير ميزان عطوفت پروردگار را به بندگان خود بيان مىكند ، هم چنان كه مساهمت شناخت اين حقيقت را در اصلاح بشر نشان مىدهد . از امام رضا - عليه السّلام - روايت مىكنند كه : « به پيامبر خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - گفتند : فلان هلاك شد كه گناهانى چنين و چنان را مرتكب مىشود . پيامبر خدا ( ص ) گفت : نه ، بلكه نجات يافت ، و خدا كار او را جز به نيكى به پايان نمىرساند ، و خداوند بديهاى او را محو و به نيكيها تبديل خواهد كرد ، زيرا او يك بار در راهى مىگذشت و به مؤمنى خفته برخورد كه عورتش آشكار شده بود و خود احساس نمىكرد ، وى آن را بپوشانيد و از بيم آن كه وى شرمگين شود او را از پوشاندش آگاه نساخت ، سپس آن مؤمن در بيدارى از ماجرا آگاه شد و به دو گفت : خدا پاداشت را افزون كند و آيندهات را كرامت بخشد ، و در حساب با تو گفت و گو نكند ، پس خدا دعاى او را در حق وى
هامش
( 38 ) - براى آگاهى از اين خبر بنگريد به همان مأخذ ، ص 34 .