اگر به واقعيّت امّت اسلامى از فراز بنگريم ، بيگمان مىبينيم كه بيشتر مسلمانان از جمله كسانى هستند كه همچون كران و كوران با آيات خدا برخورد دارند ، آنها را با ابتكار و زيبايى تلاوت مىكنند ، امّا معانى آنها را نمىفهمند و مدلولهاى آنها را درك نمىكنند ، و بلكه در آنها نمىانديشند تا آنها را بر رفتار خود ، و پس از آن بر اجتماع خويش تطبيق دهند و اجرا كنند .
4 - آرزومندى بزرگ
[ 74 ] «
وَ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا وَ ذُرِّيَّاتِنا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِينَ إِماماً
- و آنان كه مىگويند : اى پروردگار ما ، از همسران و فرزندانمان دلهاى ما را شاد دار ( و ديدگان ما را آرام بخش ) ، و ما را پيشواى پرهيزگاران گردان . » رابطهء ميان خواستن همسران و فرزندان شايسته ، و درخواست پيشوايى و رهبرى نزد بندگان رحمان ، در آرزومندى آنان به ادامه يافتن رسالتشان در فرزندانشان و نيز در مردمى است كه پيرامون آنها هستند ، تا رهبر پرهيزگاران شوند ، و پرهيزگاران - به نوبهء خود - پيشاهنگ اجتماع گردند . پس آنان آرزومندند كه رهبر پيشاهنگان شوند نه اين كه فقط پيشاهنگ باشند .
و اين آيهء كريم دلالت بر روحيهء رقابتى بر خير دارد كه آنان از آن برخوردارند ، پس در اجتماع رحمانى همه خود را ترقّى مىدهند تا در جولانگاه خير و كردار بهتر و برتر از ديگران باشند .
در حديث امامان اهل بيت - عليهم السّلام - آمده است كه اين كلام ايشان را در نظر دارد و ايشان تأويل آنند . و در حديث شريف از امير مؤمنان على بن ابى طالب - عليه السّلام - آمده است كه :
« به خدا سوگند از پروردگار خود درخواست نكردم كه فرزندانى با چهرهء شاداب و اندام و قامت زيبا به من عطا كند ، بلكه از پروردگارم فرزندانى مطيع نسبت به خدا و بيمناك از او تقاضا كردم كه چون به فرزندى بنگرم كه مطيع خداست