ديگران را بدان بر پا نگهدارند .
عياشى چنين روايت مىكند و گويد : از امام رضا ( ع ) دربارهء هزينهء خانواده كسب اجازه كردم كه چگونه بايد باشد ؟ گفت : ميان دو مكروه ( و ناپسند ) .
گويد : گفتم : فدايت شوم به خدا نمىدانم آن دو مكروه كدامند . گفت : آرى - خدايت رحمت كناد - آيا نمىدانى كه خداى تعالى اسراف و خسّت را نمىپسندد و گفته است : «
وَ الَّذِينَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كانَ بَيْنَ ذلِكَ قَواماً
- و آنان كه چون هزينه مىكنند اسراف نمىكنند و خسّت نمىورزند ، بلكه ميان اين دو ، راه اعتدال را مىگيرند » .
امام صادق - عليه السّلام - مثالى براى اين موضوع زد و مشتى ريگ برداشت و سخت در مشت خود گرفت و گفت : اين « اقتار خسّت » است - كه خداى عزّ و جلّ آن را در كتاب خود ذكر كرده است - آن گاه مشتى ديگر ريگ برداشت و مشت خود را چنان آزاد گرفت كه تمام آن بريخت . آن گاه گفت : اين اسراف و زياده روى است . سپس مشتى ديگر برداشت و مقدارى از آن را ريخت و مقدارى را نگاهداشت و گفت اين است قوام و اعتدال و ميانه روى .
روايتى سوّم مقدار هزينه را با سطح زندگانى در اجتماع مربوط مىكند ، و روايتى چهارم ، هزينه در راه استوارى بدن و آنچه بدن را مىسازد و تندرست مىدارد - هر چه باشد - اسراف مىشمارد . امّا نصوصى ديگر بر ضرورت گسترش هزينه بر خانواده فرمان مىدهد . و از مجموع اين نصوص مىفهميم كه ميانه روى در زندگانى مربوط به مجموعهاى از عوامل مىشود كه شرع و عقل و عرف آنها را معيّن مىكند .
/ 477
[ سوره الفرقان ( 25 ) : آيات 68 تا 77 ]
وَ الَّذِينَ لا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ وَ لا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلاَّ بِالْحَقِّ وَ لا يَزْنُونَ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ يَلْقَ أَثاماً ( 68 ) يُضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ يَخْلُدْ فِيهِ