بيش از آن كه اگر آگاه مىشد كه در برابر او فرصتى براى كسب وجود دارد ، و شايد همين سبب است كه بيم دادن را مقدّم بر مژده دادن قرار مىدهد .
قرآن رسالتى است براى جهانيان
اين آيهء كريم اشاره مىكند كه قرآن رسالتى جهت داده شده به جانب گروهى از ابناء بشر / 386 مستثنى از ديگران نيست ، بلكه رسالتى است با ابعاد گسترده ، كه تمام بشريّت را در بر مىگيرد ، و اين رو شامل همگان و فراگيرى و عمومى است ، و اين ويژگى از بزرگترين دلايل روشن بر اين حقيقت است كه اين رسالت وحيى است كه خداى سبحان آن را فرستاده و از ساخته و پرداختههاى پيامبر - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - نيست ، زيرا انسان نمىتواند به سطح پيشرفتهء رها شدن و گسستن از خود و مصلحت نژادى و اقليمى و ديگر وابستگيهاى مادّى برسد ، و تنها وقتى مىتواند چنين كند كه به چراغدان نور بپيوندد ، و از هر پيوستگى مادّى بگسلد و به خداى مقتدر چيره بر تمام حدود و قيود و دوستيها مربوط شود .
پس حديث بودن قرآن براى بشريّت دليل بر راست بودن آن است و دليل است كه بيگمان از جانب خدا فرستاده شده ، وانگهى در حقيقت آن كه براى زندگى برنامه مىگذارد و آن را بر انسان واجب مىكند ناگزير بايد بر دو چيز آگاه باشد : انسان و هستى ، پس بايد طبيعت انسان و نيروهاى نهفته و افزون طلبيهاى او را بداند . امّا در مورد هستى ، ناگزير بايد بر آن كاملا مسلّط و چيره باشد ، قوانين و نظامهاى آن را نيك بداند ، و اين كار را به غير خدا - سبحانه و تعالى - نسبت ندهد ، كه اين قوانين و نظامها را در عالم به وديعه نهاده و آنها را به دقّت سنجيده و به اندازه مقدّر و مقرّر كرده است .
«
تَبارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقانَ عَلى عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعالَمِينَ نَذِيراً
- بزرگ و بزرگوار است آن كس كه اين فرقان را بر بندهء خود نازل كرد تا جهانيان را بيم دهندهاى باشد . » چرا خداى سبحان كلمهء « عبده - بندهء خود » را انتخاب كرد ؟