اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 62 ) لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنْكُمْ لِواذاً فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ ( 63 ) أَلا إِنَّ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ قَدْ يَعْلَمُ ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ وَ يَوْمَ يُرْجَعُونَ إِلَيْهِ فَيُنَبِّئُهُمْ بِما عَمِلُوا وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ( 64 )
/ 367
ميان فرماندهى رسالتى و امّت مؤمن
رهنمودهايى از آيات :
در پايان اين سوره كه از خانوادهء با فضيلت و ارزشهايى سخن مىگويد كه سزاوار است در آن رشد يابد ، و برجستهترين آنها فرمانبردارى از ولىّ امر بر انگيخته از اطاعت نسبت به ارزشهاى بر حقّ است ، پروردگار ما در اين آيات كريم بر ضرورت فرمانبردارى از فرماندهى رسالتى در قضاياى گوناگون اجتماعى تأكيد مىكند .
پس هر گاه مسلمانان در امرى چون جنگ يا ساختمان يا هر كارى ديگر گرد آمدهاند براى هيچ يك از آنان جايز نيست كه خود را آهسته از آن اجتماع كنار بكشد و به دنبال كارهاى مخصوص به خود رود ، حتى اگر نياز بدان كار وى را به سوى خود فرا خواند ، زيرا نياز اجتماع مهمتر از نياز شخصى است .
آرى ، وى حق دارد كه از فرماندهى اجازه بخواهد ، و اگر فرماندهى اجازه داد ، آن گاه برود و گرنه بماند . و فرماندهى نيز - به نوبهء خود - مىتواند به هر كس