شرح آيات :
[ 53 ] «
وَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ لَئِنْ أَمَرْتَهُمْ لَيَخْرُجُنَّ
- به خدا قسم خوردند ، قسمهاى سخت ، كه اگر به آنها فرمان دهى از ديار خود بيرون روند . . . » به معركه نبرد و ميدان جهاد ، با غليظ ترين قسمهاى ممكن بر اين امر سوگند خوردند ، امّا آيا انسان راستگو براى آن كه به وعدهء خود وفا كند نيازى به سوگند خوردن دارد ؟
«
قُلْ لا تُقْسِمُوا طاعَةٌ مَعْرُوفَةٌ
- بگو قسم مخوريد ، طاعتى نيكو و در خور بياوريد . . . » طاعت حق شناخته شده است زيرا عمل آن را گواهى مىكند و نيازى به قسم ندارد ، آيا / 345 انسان در بديهيّات محتاج به قسم خوردن است ؟ طبعا هرگز چنين نيست . . . زيرا آن امور قضايايى هستند شناخته شده و موجبى براى قسم خوردن در آن موارد وجود ندارد . از اين رو واجب است كه طاعت و فرمانبردارى در زندگى شخص مسلمان پايهاى ثابت و استوار و جزئى از موجوديّت و هستى او باشد ، پس موجبى ندارد كه آن را در زمرهء نوادر و مستثنياتى قرار دهد كه صاحبش براى مبرهن ساختن راستگويى خود در آن موارد نياز به قسم خوردن دارد ، بلكه واجب است اين فرمانبردارى را تبديل به قضيهاى ثابت و پايدار در زندگى خود سازد .
«
إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ
- خدا به كارهايى كه مىكنيد آگاه است . » پس اگر رهبرى رسالتى را با سوگند خود فريب مىدهيد ، هرگز نمىتوانيد پروردگار خود را كه از آنچه مىكنيد آگاه است ، فريب دهيد ، و اگر عمل شما پست و تباه باشد هرگز سوگند نمىتواند چيزى از طبيعت پليد آن را تغيير دهد ، هر چند آن سوگند شداد و غلاظ و مؤكّد بوده باشد .