مىگردد . بسيارى از اين كسان تنها به ايمان تظاهر مىكنند و به استوارترين و سختترين سوگندها قسم مىخورند كه هنگام سختى و دشوارى از رهبرى اطاعت كنند ، امّا وقتى رهبرى به آنان فرمان بيرون رفتن براى مبارزه را مىدهد عهد شكنى مىكنند ، پس در اين صورت ادّعاى صرف آنها با سوگند پوششى است براى نفاق و دورويى آنها .
/ 344 پروردگار ما سبحانه و تعالى بر ضرورت فرمانبردارى از فرماندهى شرعى ، چون پيامبر ( ص ) و اولى الامر تأكيد مىكند ، و اين كه واجب است پس از آن انسان نسبت به آينده نگران نباشد ، زيرا خداوند آنجا كه به مؤمنانى كه كردار شايسته مىكنند وعده پيروزى و پشتيبانى داده توفيق آنان را تضمين نموده و تأكيد كرده است كه پيامبر رسالت را آورده است و شما طاعت و فرمانبردارى را آوردهايد .
در لحظهء پيروزى انسان تمام لحظههاى دشوارى را كه گذرانده است فراموش مىكند ، از اين رو خداى سبحان به مسلمانان مؤمن تأكيد كرده كه آنها را ، پس از هلاك كردن دشمنانشان ، در زمين جانشين ديگران خواهد ساخت ، هم چنان كه اين امر را در مورد كسانى كه پيش از آنان ايمان آورده و كردار شايسته كرده بودند تحقّق بخشيده است . البته جانشينى به خودى خود هدفى را تشكيل نمىدهد ، بلكه وسيلهاى است براى هدفى والاتر كه همان اجراى حكم خداست ، و پس از آن پرستش خدا به تنهايى و فروافكندن و محور كردن سلطهء خدايان باطل و دروغين .
قرآن در اين درس سخن را به درهم كوفتن انديشهء كافرانى پايان مىدهد كه باورشان شده بر انجام هر چيزى قادرند ، زيرا براى هيچ كس امكان ندارد كه در برابر جنبش و موج ايمانى كه رسالت الهى آن را فرماندهى و رهبرى مىكند ، و مؤمنان راستين آن را صادر مىكنند ايستادگى ورزد ، پس كافران در زمين قدرت اعجاز ندارند و نمىتوانند كه حركت تاريخ را از گام نهادن و پيشروى ، ضمن قوانين خدا در طبيعت و اجتماع ، باز دارند .
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 344
مساهمون: احمد آرام
ص٣٤٤