از اين عالم است .
چگونه آن دل پاكى كه به هر جاندارى متوجّه مىشود تسبيح او را مىشنود ، و نماز و نيايش او را مىبيند و مىنگرد كه اگر يكى از جانداران در معرض بلايى واقع شود مىداند كه سببش آن بوده كه ذكر خدا را از ياد برده است ، خود تسبيح نگويد ؟
در روايتى از ابى عبد اللَّه صادق - عليه السّلام - آمده است :
« هيچ پرندهاى نيست كه در بيابان و دريا شكار شود و هيچ يك از وحوش نيست كه صيد گردد مگر آن كه تسبيح را فروگذار كرده باشد » « 33 » .
«
كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلاتَهُ وَ تَسْبِيحَهُ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِما يَفْعَلُونَ
- همه تسبيح و نماز او را مىدانند . و خدا به هر كارى كه مىكنند آگاه است . » / 328 هر كارى ، از ذكر و تسبيح و تمام عبادتها و كارهاى نيك و شايستهء ديگر ، و اين همان است كه انسان را وادار به اهتمام ورزيدن در عبادت و توجّه به پروردگار جهانيان مىسازد .
همچنين از امام ابى جعفر باقر - عليه السّلام - در تفسير اين آيه آمده است :
« همانا خداى عزّ و جلّ را فرشتهاى است به شكل خروسى سفيد كه سرش زير عرش است و پاهايش در بن طبقهء هفتم زمين ، او را بالى است در خاور و بالى در باختر ، و تا او بانگ برنيارد خروسها بانگ برنياورند ، و چون بانگ بر آورد دو بال خود را بر هم زند و سپس بگويد : سبحان اللَّه ، سبحان اللَّه ، منزّه است خداى بزرگى كه هيچ چيز چون او نباشد ، ( حضرتش گفت ) : آن گاه خداى عزّ و جلّ به دو پاسخ مىدهد و مىگويد : هيچ كس كه آنچه را تو مىگويى بفهمد و دريابد هرگز سوگند دروغ به من نمىخورد » . « 34 »
هامش
( 33 ) - همان مأخذ ، ص 613 .
( 34 ) - همان مأخذ .