است ، مگر نه اين كه زنا مبتنى بر پايهء شهوت پرستى و هوى طلبى است ؟
«
وَ حُرِّمَ ذلِكَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ
- و اين بر مؤمنان حرام شده است . » در مورد اين عبارت قرآنى روايتى پشت در پشت از امامان ( ع ) آمده است مبنى بر اين كه زناشويى با زن يا مرد زناكار حرام است ، و از اين رو بر مؤمنان واجب است كه از مجموعههاى زنا كاران دورى گزينند ، بلى ، اگر مرد يا زن زناكار توبه كرده باشند زناشويى با آنها جايز است .
محمد بن مسلم از امام ابى جعفر - عليه السلام - دربارهء اين گفتهء خداى عزّ و جلّ روايت كرده است كه گفت : آنها مردان و زنانى در زمان پيامبر خدا بودند كه به زنا كارى شهرت داشتند ، و خداوند زناشويى با آنها را نهى كرد ، و مردم امروز بر همان منزلت هستند اگر كسى به چيزى از اين قبيل شهرت يابد يا بدين سبب بر او حدّ اجرا كنند با او زناشويى نمىكنند . مگر آن كه توبهء او به رسميّت شناخته شود و پذيرفته آيد » . « 3 » / 259 شايد معنى سخن آن حضرت ( ع ) « مردم امروز بر همان منزلت هستند » اين باشد كه سيرت و روش پيامبر ( ص ) بر مردم امروز نيز جارى است .
قذف ( تهمت زنا زدن به زن شوهردار ) ميان حدّ و توبه
[ 4 ] «
وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمانِينَ جَلْدَةً وَ لا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهادَةً أَبَداً وَ أُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ
- كسانى را كه زنان پاكدامن را به زنا متّهم مىكنند و چهار شاهد نمىآورند ، هشتاد ضربه بزنيد ، و از آن پس هرگز شهادتشان را نپذيريد كه مردمى فاسقند . » در اينجا خداوند مجازاتى سخت را بر كسانى واجب ساخته است كه زنان شوهر دار پاكدامن را به تهمت زنا متّهم مىكنند ، بدون آن كه چهار گواه عادل بر اين امر بياورند كه به چشم خود آن ماجرا را ديده باشند .
هامش
( 3 ) - همان مأخذ ، ص 572 .