/ 256 «
الزَّانِيَةُ وَ الزَّانِي فَاجْلِدُوا كُلَّ واحِدٍ مِنْهُما مِائَةَ جَلْدَةٍ
- زن و مرد زنا كار را هر يك صد ضربه تازيانه بزنيد . . . » « الجلدة » ضربهاى است كه پوست بدن انسان را لمس كند ، و از آنجا كه زنا كار از راه پوست خود كه پوست جنس ديگر را لمس كرده لذّت برده است ، پس بايد مجازات اين لذّت حرام را نيز از همان راه دريابد . درست است كه نفس بشرى از ديدن منظرهء انسانى برهنه كه يكصد تازيانه مىخورد ناراحت و متألّم مىشود ، ولى نبايد فراموش كنيم كه آن محكوم حرمت دين را هتك كرده است . پس اگر به دو امكان دهيم كه از چنگ مجازات بگريزد ، بدان معنى است كه تمام اجتماع را در معرض فساد و تباهى قرار داده باشيم ، از اين رو قرآن ما را از رأفت و مهربانى ورزيدن به زناكاران نهى مىكند زيرا سختگيرى نسبت به آنها از يك سو به صلاح خود آنهاست و از سوى ديگر مانعى است براى ديگران كه به گودال اين جنايت زشت فرو نيفتند .
«
وَ لا تَأْخُذْكُمْ بِهِما رَأْفَةٌ فِي دِينِ اللَّهِ
- و مبادا كه در حكم خدا نسبت به آن دو دستخوش ترحّم گرديد . . . » و شايد براى جلوگيرى از همين ترحّم بىجاست كه قرآن حكمت آموز بدين گفتهء خداى سبحان تأكيد كرده است كه :
«
إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ
- اگر به خدا و روز قيامت ايمان داريد . . . » حدود ( و مجازاتهاى ) شرعى در جامعه ارزشى اساسى دارد ، امّا بسيارى از مردم هنگامى كه مىبينند قاتلى در برابر چشم آنان اعدام مىشود ، يا زنا كارى را تازيانه مىزنند ، يا دست دزدى را مىبرند ، بدون آن كه نتيجه و پى آيند اين عمل بزرگ را دريابند ، دستخوش ترحّم و دلسوزى مىشوند ، در حالى كه اعدام - مثلا - مانع قتل بسيارى از مردم مىشود و در نتيجه به جامعه حيات و زندگى مىبخشد ، و همچنين تازيانه زدن به زنا كار خانواده را مصون و محفوظ مىدارد ، و بريدن دست دزد اموال مردم را در امان نگه مىدارد .