/ 180
نصيب مردم ستمكاره دورى از رحمت خدا باد
رهنمودهايى از آيات :
از آنجا كه قرآن به خودى خود شفاست ، و از آنجا كه سورهء مؤمنون به درمان نفوس بيمار از طريق عبرتهاى گذشتگان براى پاكسازى دلها مىپردازد و دلها را به نور درخشان ايمان پيوند مىدهد ، و از آنجا كه ايمان امرى مختص به قومى خاصّ نيست و متعلّق به تمام اقوام است ، روند قرآنى در اينجا سرانجام كسانى را ياد آور مىشود كه به تكذيب پيامبران پرداختند و امثال آنان را بيم مىدهد كه هنگامى كه عذاب الهى بر آنان فرود آيد نادم و پشيمان خواهند شد و در خواهند يافت كه آن عذاب هولناك نتيجه و پاداش كارهاى خودشان است ، و همچنين آن بانگ غريو آسايى كه يكى از اقوام پيشين را فرا گرفت سزاى عادلانه غفلت و بىخبرى و انكارشان بود كه آنان را مانند خس و خاشاكى دستخوش سيل خروشان كرد و گرفتار لعنتشان ساخت و از آنجا كه مردمى ستمكاره بودند از رحمت خدا دور ماندند .
آن گاه خداوند قومى ديگر بيافريد و سنّت ذات متعال او دربارهء ايشان نيز جريان يافت ، و هر بار به تكذيب پرداختند به آنان مهلت داد تا مدّتشان سپرى شد و اجلشان فرا رسيد ، امّا آن لحظه كه مهلتشان سر رسيد هيچ تأخير و تقديمى در آن نبود ، و پيامبران يكى پس از ديگرى آمدند ولى آن مردم ايشان را تكذيب مىكردند ، از اين رو خداوند نيز آن اقوام را يكى پس از ديگرى هلاك كرد تا سرنوشتشان تبديل