باران مىبارد ، يا آتش مىسوزاند ، يا درخت ميوه مىدهد ، از اين جهت چندان نيازى به توجه دادن به آنها نيست . و توجه دادن به آن علل با ارجاع دادن مردم به خدا كه مصلحت بزرگ و اساسى شرايع و تعليم و تربيت انبياست ، زياد ارتباط ندارد .
و ديگر براى اينكه بشر ، تمام اشيا را نشانىهاى حق و تمام حوادث طبيعى را به او مستند بداند و خلقتهاى متعاقب و فعل و انفعالى را كه على الدوام در عالم جماد ، نبات ، حيوان و انسان جارى است به آفرينش و تدبير مستند بداند و دست قدرت ، علم ، تربيت و عنايت او را در همه چيز ببيند و اين اسباب و علل ظاهرى حجاب و پرده بين او و مسبب الاسباب نگردد . و به معناى « لاحَوْلَ وَلاقُوَّةَ الّا بِاللّه » و « بِحَوْلِ اللّهِ وَقُوَّتِه اقُومُ وَأَقْعُدُ » آشنا شود و از اين عقيده سخيف يهود كه خدا را از تدبير امور كاينات بر كنار و دست بسته مىدانند ، پاك ومنزّه بماند .
توجه استقلالى به خود ماده و صورتها و تبدلات آن و همچنين نواميس طبيعى ، سبب مىشود كه فكر در آنها تمركز يابد و از ياد خدا بازماند و در جهنم نكبت رذالتهاى اخلاقى و مفاسد اجتماعى سقوط كند .
اين همه گرفتارىهاى كنونى بشر و رواج فساد و فحشا و ناامنى و نگرانى در هر رشته زندگى ، مربوط به مكتب مادّىگرى و تمركز افكار در امور مادى و فراموش كردن آفريدگار و بىايمانى به عالم غيب است .
بشريت از بركات صفات ممتازى مثل توكل ، يقين ، رضا ، تسليم ، نوعدوستى ، امانت ، آرامش روحى ، كنترل طغيان شهوت و خشم ، قوت و اراده و تصميم ، عواطف واقعى و به طور كلى از تجليات روح انسانى محروم شده است ، براى اينكه زندگىاش را بر اساس اصالت ماده گذارده براى ماده زحمت مىكشد ، براى ماده درس مىخواند ، درس مىدهد ، مىجنگد ، از صلح و عدالت و آزادى
به سوى آفريدگار (فارسى) — صفحة 159
مساهمون: الشيخ لطف الله الصافي الگلپايگاني
ص١٥٩