مِنْهُ انَّ في ذلِكَ لآيات لِقَوْم يَتَفَكَّرُونَ « 1 »
خداست آنكه دريا را براى شما مسخّر كرد تا به امر او كشتى در آن روان شود و تا از فضل او طلب كنيد و شايد كه شما شكر نماييد و براى شما آنچه در آسمان و زمين است مسخر گردانيد همه از اوست به تحقيق در اين ، هر آينه نشانىهايى است براى گروهى كه فكر مىكنند .
اوَلَمْ يَرَوْا انّا نَسُوقُ الْماءَ الَي الأرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهِ زَرْعاً تَأْكُلُ مِنْهُ انْعامُهُمْ وَأنْفُسُهُمْ افَلا يُبصِرُونَ « 2 »
آيا نديدند كه ما آب را به سوى زمين بىگياه ميرانيم پس با آن زراعتى را بيرون مىآوريم كه از آن چهار پايانشان و خودشان مىخورند ، آيا باز هم چشم بصيرت نمىگشايند ؟ !
اوَلَمْ يَرَوْ الَى الطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صافّات وَ يَقْبِضْنَ ما يُمْسِكُهُنَّ الّا الرَّحمنُ انَّهُ بِكُلِّ شَيءٍ بَصيرٌ « 3 »
آيا نديدند پرندگان را بالاى سرشان كه گاه در هوا بال گسترده و گاه بالها را جمع مىكنند جز خدا آنها را نگاه نمىدارد ؟ ! كه او به هر چيز بيناست .
هامش
( 1 ) . جاثيه ، آيات 12 و 13 .
( 2 ) . سجده ، آيهء 27 .
( 3 ) . ملك ، آيهء 19 . .