بنابراين ، آيه دلالت دارد وظيفهى پيامبر ( ص ) سلب اختيار و اجبارِ مردم براى ايمان به خدا نيست ؛ بلكه وظيفهى او هدايت به حقّ و امر به معروف و نهى از منكر است . علاوه بر آن ، اين آيه از آيات سورهى يونس است كه سورهاى مكّى است ؛ لذا ، هرچه دربارهى آيهى پيشين گفتيم ، دربارهى اين آيه هم صادق است .
با توجّه به نكات فوق ، روشن مىشود : ساير آياتى هم كه آنها را دالّ بر عدم وجوب پنداشتهاند ، بر عدم وجوب دلالت نمى كنند . نتيجه آن كه ترديدى در وجوب امر به معروف و نهى از منكر از ديدگاه قرآن كريم وجود ندارد .
دليل سوم : سنّت
رواياتى كه بر وجوب امر به معروف و نهى از منكر دلالت دارند ، متواتر بوده و در اين مختصر نمىتوان همهى آنها را بيان كرد . به همين دليل ، تنها رواياتى را نقل خواهيم كرد كه در آنها به علّت وجوب ، و مفاسدِ مترتّب بر ترك اين فريضهى عظيم اشاره شده است .
1 ) پيامبر اكرم ( ص ) مىفرمايد : « إِذَا أُمّتِى تَوَاكَلَتِ الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النّهْى عَنِ الْمُنْكَرِ فَلْتَأْذَنْ بِوِقَاعٍ مِنَ اللّهِ » « 1 » ؛
« هرگاه پيروان من امر به معروف و نهى از منكر را به يكديگر واگذار كنند ، بدانند كه در جنگ با خداى بزرگ هستند » .
هامش
( 1 ) . التهذيب ، ج 6 ، ص 177 ، ح 7 ؛ وسائل الشيعه ، ج 16 ، ص 118 ، ح 21131 .