خودش را در راه نجات ديگرى از گمراهى هلاك كند . همچنين او بهخاطر كار ديگران مجازات نمىشود .
نتيجه : اين آيهى كريمه نيز بر وجوب امر به معروف و نهى از منكر دلالت دارد . علاوه بر آن ، مطلب مرحوم طبرسى در مجمع البيان نيز هست كه مىگويد : « اين آيه مؤكّدترين آيه در وجوب امر به معروف و نهى از منكر است . زيرا ، خداوند متعال با آن مؤمنان را مورد خطاب قرارداده و فرموده : عَلَيْكُمْ أَنفُسَكُمْ - يعنى : بر شما باد اهل دين خودتان - همانطور كه مىفرمايد : وَلَا تَقْتُلُواْ أَنفُسَكُمْ - خودتان را نكشيد - ، و لَا يَضُرُّكُم مَّن ضَلَّ - گمراهى گمراهشدگان از كافران به شما زيانى نمى رساند - » . ابن عباس هم در روايتى آورده است : « مراد آيه اين است كه : همديگر را موعظه و نهى كنيد ، و آنچه موجب نزديكى به خدا و دورى از شيطان است را به يكديگر بياموزيد . گمراهى مشركين و منافقين و اهل كتاب به شما ضررى نمىرساند » « 1 » .
2 ) وَإِن كَذَّبُوكَ فَقُل لِّى عَمَلِى وَلَكُمْ عَمَلُكُمْ أَنتُمْ بَرِيئُونَ مِمَّا أَعْمَلُ وَأَنَاْ بَرِيءٌ مِّمَّا تَعْمَلُونَ ؛ « و اگر تو را تكذيب كردند بگو : عمل من براى من و عمل شما براى شما ( هر كس جزاى خود را خواهد يافت ) شما بريء از كردار من هستيد و من بيزار از كردار شما » « 2 » .
هامش
( 1 ) . مجمع البيان ، ج 3 ، ص 435 .
( 2 ) . يونس ( 10 ) : 41 .