متجاوزان و نيز به طور خاص ، متجاوزان « يوم السّبت » را لعن كرد ، و پس از او عيسى ( ع ) نيز ايشان را لعن كرد . آيه بيانگر آن است كه اين لعنتِ بىوقفه به علّت تعدّى و بىحرمتى دائمى آنان است ، كه [ آن هم ] معلول نهى نكردن همديگر از هيچكدام از منكرات است ؛ هر قدر كه زشتى و ضرر منكر زياد باشد .
نكتهى اين مطلب در آن است كه اگر نهى از منكر ترك شود ، فاسقان جرأت اظهار فسق و فجورشان را پيدا مىكنند ، و وقتى همه مردم منكرات را با چشم خود ديدند و به گوش خود شنيدند ، زشتى آن از بين مىرود ؛ در نتيجه ، افراد بيشترى جرأت انجام آن را پيدا مىنمايند . بنابراين ، اعلام آن ، موجب انتشار مفاسد در ميان خودشان و فساد امّت مىشود .
آيه دلالت دارد بر اين كه ترك نهى از منكر موجب مفسده براى امّت است ، و خداوند متعال با بيان لَبِئْسَ مَا كَانُواْ يَفْعَلُونَ مذمّت و لعن را تأكيد كرده و آن را براى رسول خود و مؤمنين تبيين نموده تا عبرتى براى ايشان باشد كه آن كار را انجام ندهند و مانند آن گروه نباشند تا گرفتار خشم و لعنت خدا نشوند .
در نتيجه : دلالت آيه بر لزوم نهى از منكر روشن است .
6 ) وَ إِذَ قَالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا اللّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا قَالُواْ مَعْذِرَةً إِلَى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ ، فَلَمَّا نَسُواْ مَا ذُكِّرُواْ بِهِ أَنجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُواْ بِعَذَابٍ بَئِيسٍ بِمَا كَانُواْ يَفْسُقُونَ ؛ « و چون ( پند و موعظهى ناصحين در آنان اثرى نكرد ) جمعى از آن گروه گفتند : چرا قومى را كه از جانب
امر به معروف و نهى از منكر (فارسى) — صفحة 30
مساهمون: السيد محمد صادق الروحاني
ص٣٠