ساير مرجّحات آن ادّله مقدّم مىشوند .
اشكال : ادّلهى امر به معروف و نهى از منكر مسألهى ضرب را شامل نمىشود .
پاسخ : مراد از امر و نهى ، واداشتن به آن با ايجاد معروف و اجتناب از منكر است نه فقط گفتن آن . برخى روايات خاصه نيز به آن پرداختهاند ؛ مانند :
الف ) صحيحهى طولانى يحيى از امام صادق ( ع ) : « مَا جَعَلَ اللهُ بسط اللّسَان وَ كفّ اليَد ، وَلَكِن جَعَلَهُمَا يَبسُطانِ مَعَاً وَيَكُفّانِ مَعَاً » « 1 » ؛
« چنين نيست كه خدا اجازه داده باشد كه تنها زبان باز باشد و دست بسته باشد ، بلكه اگر باز است هر دو بايد باز باشد ، و اگر مىخواهد بسته باشد هر دو بسته باشد » .
ب ) خبر جابر از امام صادق ( ع ) : « فَأنكروُا بِقُلُوبِكُم ، وَالفظوُا بِألسِنَتِكُم ، وَصكوُا بِهَا جبَاههُم ، وَلا تَخَافُوا فِى اللهِ لَومَة لائمٍ » تا آنجا كه مىفرمايد : « هنالِك فَجَاهدُوهُم بِأبدَانِكُم ، وَابغضُوهُم بِقُلُوبِكُم ، غَير طَالِبِيِن سُلطَانَاً ، وَلَا بَاغِيِن مَالًا ، وَلَا مُريِديِن بِالظّلمِ ظفرا حَتّى فِيئوُا إلى أمرِ اللهِ ، وَيمضُوا عَلَى طَاعَتِهِ » « 2 » ؛
« افراد گناهكار را ، قلباً بد بشماريد و با زبان تذكّر دهيد ، بر پيشانى آنان بزنيد ، و در راه خدا ، از سرزنش كنندگان مترسيد . . . در اينجا با آنان جهاد كنيد ، آنان را از عمق دل ، دشمن بداريد و در
هامش
( 1 ) . وسائل الشيعه ، ج 16 ، ص 131 ، ح 21163 .
( 2 ) . وسائل الشيعه ، ج 16 ، ص 131 ، ح 21162 .