پاسخ : مراد از امر به معروف و نهى از منكر ، واداشتن تارك معروف و فاعل منكر بر فعل يا ترك است ؛ و بخشى از نصوص سابق الذكر و رواياتى كه در ادامه نقل خواهيم كرد گواه بر آن است . در ادامه به طور مفصّل به اين موضوع خواهيم پرداخت كه انكار ، اوّلين مراتب بوده و حكم به مراتب بعدى سارى نيست .
ب ) انكار به زبان
انكار زبانى آن است كه شخص را به كارى امر كرده و او را به انجام آن ترغيب و تشويق نمايد ؛ يا شخص را از كارى نهى كرده و او را از آن بازدارد ، نسبت به آن كار به او هشدار دهد ، او را نصيحت و موعظه كند و عذاب دردناك و عقابى كه خدا براى گناهكاران آماده كرده را تذكّر دهد يا ثواب عظيم و فوز بهشتهاى نعيم كه خدا براى اطاعتكنندگان خود وعده داده را ذكر نمايد ؛ و يا براى شخص ، مفاسد اجتماعى و فردى انجام محرّمات ، و مصالحِ مترتّب بر انجام طاعات ، يا مواردى از اين قبيل كه در انجام معروف و ترك منكر رغبت ايجاد مىكند ذكر نمايد . به همين دليل ، انكار زبانى نيز داراى مراتب شدّت و ضعف است .
وجوب اين مرتبه از ادلّهى امر به معروف و نهى از منكر متيقّن است ؛ امّا آيا ترتيب ميان اين مراتب واجب است يا خير ؟ موضوعى است كه بدان خواهيم پرداخت .