بَلْ يرِيدُ كُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ أَن يؤْتَى صُحُفًا مُّنَشَّرَة : بلكه هر يك از آنها مىخواهند كتابى گشوده همانند قرآن براى او فرود آيد .
كَلَّا بَل لَا يخَافُونَ الْآخِرَة : چنين نيست ، اينگونه مطالب بهانهاى بيش نيست ، بلكه مشكل اصلى آن است كه آنان از پايان كار و رستاخيز واهمهاى ندارند .
كَلَّا إِنَّهُ تَذْكِرَة : چنين نيست ، بلكه همانا قرآن كتاب تذكر و يادآورى است و اين امر تناسبى با آنان كه از آخرت بيمى نداشته و در غفلت زندگى مىكنند ، ندارد .
فَمَن شَاء ذَكَرَهُ : پس هر كه بخواهد از آن پند و اندرز مىگيرد ؛ اول بايد انسان خواهان پند باشد تا بتواند متذكر شود .
وَمَا يذْكُرُونَ إِلَّا أَن يشَاء اللَّهُ : البته كسى پند نمىگيرد ، مگر اين كه خواست و مشيت الهى بر آن باشد .
هُوَ أَهْلُ التَّقْوَى وَأَهْلُ الْمَغْفِرَة : او اهل تقوى و آمرزش است و شايسته است كه انسانها از نافرمانى او بپرهيزند و به آمرزش او اميدوار باشند .
سخن ما
1 - سه سوگندى كه در اوايل اين بخش از آيات وجود دارد ، بر اهميت سخنى كه بعد از آنها مىآيد دلالت دارند ، بهطورى كه شنونده بايد آن سخن را با عظمت تلقى كرده و در حقيقت آن تأمّل نمايد ، نه اين كه بدون انديشه از آن گذشته و به دست فراموشىاش بسپارد ، و آن سخن چيزى نيست جز معاد و رستاخيز كه معتقد شدن بدان يكى از اهداف بلند رسالت پيامبر ( ص ) بوده و پيش آمدى است بزرگ كه
در پرتو وحى (فارسى) — صفحة 435
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٤٣٥