مُنْبَثَّاً « 1 » ؛ آنگاه كه زمين با لرزشى سخت لرزانده شود و كوهها به شدت متلاشى و ذرّه ذرّه شوند و غبارى پراكنده گردند . فإذا بَرِقَ البَصَرُ * وخَسَفَ القَمَرُ * وَ جُمِعَ الشَّمْسُ و القَمَرُ « 2 » ؛ هنگامى كه چشم از شدت وحشت خيره شود و ماه بينور گردد و خورشيد و ماه گرد آيند [ و به همديگر رسند ] .
إذا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ * وَ إذا النَّجوُم انْكَدَرَت * وَ إذا الجِبالُ سُيرَت * وَ إذا العِشارُ عُطِّلَت * وَ إِذا الوُحوُشُ حُشِرَت * و إذا البِحارُ سُجِّرَت « 3 » ؛ آنگاه كه نور آفتاب گرفته مىشود و ستارهها تيره ميشوند ، و كوهها روان ميشوند ، و آنگاه كه بچههاى شتر از مادرشان جدا ميشوند ، و وحوش محشور ميشوند ، و درياها مشتعل ميشوند . اين آيه ميفهماند كه حيوانات نيز محشور ميشوند و معاد دارند . وَ إذا السَّماءُ انْفَطَرَتْ * وَ إذَا الْكَواكِبُ انْتَثَرَتْ * وَ إذَا البِحارُ فُجِّرَتْ « 4 » ؛ روزى كه آسمان شكافته شود و ستارهها پراكنده شوند و درياها منفجر شوند . در آيه ديگرى ميفرمايد : إِذا السَّماءُ انْشقَّتْ * وَ أَذِنَتْ لِرَبِّها وَ حُقَّتْ * وَ إِذَا الأرضُ مُدّتْ * وَ ألْقَتْ ما فيها وَ تَخَلَّتْ * وَ أذِنَتْ لِرَبِّها و حُقَّتْ « 5 » ؛ آنگاه كه آسمان بشكافد ، و پروردگارش را فرمان برد و سزد كه
هامش
( 1 ) . سوره واقعه ، آيه 4 - 6 .
( 2 ) . سوره قيامة ، آيه 7 - 9 .
( 3 ) . سوره تكوير ، آيه 1 - 6 .
( 4 ) . سوره انفطار ، آيه 1 - 3 .
( 5 ) . سوره انشقاق ، آيه 1 - 5 .