كه به زندگى و به دنيا و آخرت و خلقت انسان و جهان معنا ميبخشد و آن را از پوچى ميرهاند .
آيات سى و هفت و سى و هشت
فَأِذا انْشَقَتِ السَّماءُ فَكانَتْ وَرْدَة كَالدِّهانِ * فَبِأي آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ
پس آنگاه كه آسمان شكافته شود و همچون چرم سرخ ، گلگون گردد . [ رستاخيز فرا ميرسد ] . پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار ميكنيد ؟
هنگام برپايى نشئه آخرت ، كل نظام اين عالم به هم ميريزد . اجزاى آسمان از يكديگر جدا و آسمان تكه پاره مىشود . خداوند ، در آيه ديگرى ميفرمايد : يومَ تُبَدَلُ الأرْضُ غَيرَ الأرْضِ وَ السَّمواتُ « 1 » ؛ زمين و آسمانها ديگر به اين شكل باقى نميماند و زمين ، زمين ديگرى مىشود .
در مورد حوادثى كه هنگام برپايى قيامت اتفاق ميافتد آيات زيادى وجود دارد . ما درباره اين حوادث هيچ اطلاعى غير از آنچه خداوند فرموده است نداريم . خداوند برخى موارد را فرموده ، ولى جزئيات آن را ذكر نكرده است . من در اينجا برخى از آيات مربوط به حوادثِ عصر برپايى قيامت را ذكر ميكنم :
إذا رُجَّتِ الأرْضَ رَجّاً * وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا * فَكانَتْ هَباءً
هامش
( 1 ) . سوره ابراهيم ، آيه 48 .