آيات چهل و يك و چهل و دو
يعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيمَاهُمْ فَيؤْخَذُ بِالنَّوَاصِي وَالْأَقْدَامِ * فَبِأي آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ
آرى ، از آنان نميپرسند كه چه كردهاند ، بلكه مجرمان با علامتى كه در چهره دارند شناخته ميشوند ؛ آنگاه موهاى پيشانى و پاهايشان را ميگيرند و آنان را به دوزخ ميافكنند . پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار ميكنيد ؟
آخرت با دنيا خيلى فرق دارد . در دنيا اگر كسى ظاهرش را مرتب كند و ريش مرتبى بگذارد و با آداب رفتار كند ، انسان خيال مىكند او آدم درستى است ، اما در قيامت ديگر نميتوان قيافهاى ساختگى درست كرد . در آنجا انسانها با چهرهها و قيافههاى واقعى خود محشور ميشوند . انسانهاى گناهكار با چهرهاى حيوانى وارد محشر ميشوند و حتى از نوع چهره ميتوان به نوع گناه او پى برد .
شخصى براى انجام حج واجب به مكه رفته بود . در صحراى عرفات حضرت امام صادق ( ع ) را ميبيند . به ايشان عرض مىكند : يابن رسول الله ! ماشاء الله ؛ چقدر حاجى در اين صحرا جمع شده است ! حضرت فرمود : « ما أكثَرَ الضّجيجُ وَ أقَلَّ الحَجيجُ » ؛ اينها همهاش سر و صدا است و حاجى واقعى كم است . آن شخص تعجب مىكند و عرض مىكند : اين مردم كه همه در حال عبادتاند ، چگونه ميفرماييد حاجى كم است . حضرت فرمود : با دقت بيشترى نگاه كن . چشم برزخى آن شخص با تصرف حضرت باز شد و وقتى به صحراى عرفات نگريست ، ديگر انسانى نديد ، بلكه ببر و پلنگ و شير و
در پرتو وحى (فارسى) — صفحة 343
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٣٤٣