خداوند متعال در آيات قبل درباره صغار ، ايتام ، زنان و فرزندان توصيههايى را فرمود ، اما در اين دو آيه براى اين كه گمان نشود زن و فرزند هيچگونه تكليفى ندارند ، مطالبى را مىفرمايد .
وَاللَّاتِي يأْتِينَ الْفَاحِشَة مِن نِّسَآئِكُمْ : ( يأتين ) از ماده ( اتى ) به معناى آوردن است « 1 » ، اما در اينجا به معناى فعل [ انجام دادن ] است .
در اينجا بحث درباره زنان مسلمان است ، زيرا زنان كافر تكليف ديگرى دارند - كه نزديك به تكليف مسلمانان است - و در اين آيه از آن بحث نمىشود .
لازم به ذكر است كه كلمه ( فاحشه ) در قرآن كريم 13 يا 14 بار استعمال شده است . در چهار مورد مقصود از آن ، عمل لواط است . و در 6 يا 7 مورد نيز مقصود از آن زنا است . البته برخى گفتهاند در اين موارد ، مقصود مساحقه - هم جنس بازى زنان - است « 2 » ، اما قرائن متعددى وجود دارد كه در اين جا زنا مراد مىباشد .
زنا خود داراى اقسامى است : الف ) زناى محصنه . محصن مردى است كه همسر دارد و همسرش در اختيار او باشد و براى نزديكى با وى مانعى نداشته باشد ولى با اين حال زنا كند و محصنه زن شوهردارى است كه شوهرش در اختيار اوست و براى نزديكى مانعى ندارد ولى تن به زنا مىدهد ؛ ب ) زناى ابكار ، مقصود از ابكار در اين جا دختر بكر نيست ، بلكه مقصود زن مجردى است كه شوهر ندارد يا
هامش
( 1 ) . راغب اصفهانى ، المفردات ، ص 9 ، ذيل ماده اتى .
( 2 ) . خويى ، البيان ، ص 313 و مجاهد بن جبر ، تفسير مجاهد ، ج 1 ، ص 32 .