حضرت فرمود : مگر از شرابخوار سفيهتر هم كسى هست ؟ مگر نشنيدى كه خداوند در قرآن فرموده : وَلَا تُؤْتُواْ السُّفَهَاء أَمْوَالَكُمُ ؟ « 1 »
بنابراين شرابخوار ، قمارباز ، معتاد و گناهكارى كه اموالش را صرف گناه مىكند ، از نظر شرعى سفيه به شمار مىآيد .
حالا اين آيه شريفه در صدد بيان اين نكته است كه اگر در خانوادهاى زندگى مىكنيد كه يكى از اعضاى خانواده سفيه هستند ، اموال خود را به دست او ندهيد .
طبق اين تفسير ، اولًا آيه مخاطب خود را پيدا مىكند و ديگر لازم نيست « اموالكم » را « اموالهم » معنا كنيم . ثانياً اشكال در الَّتِي جَعَلَ اللّهُ لَكُمْ قِياماً بر طرف شده و به توجيهى كه آقاى طباطبايى كردند نيازى نخواهد بود و مقصود از آن در آمد خانواده است كه قيام زندگى به آن وابسته است ، زيرا آيه مىفرمايد اختيار اموال خانواده را به سفيه و فردى كه قمار باز يا شرابخوار يا معتاد است و يا هر كسى كه عقل درستى ندارد ، نسپاريد . و ثالثاً : ميان اين آيه و آيات قبل كه درباره خانواده بود ، وحدت سياق ايجاد مىشود .
البته آنچه مرحوم آقاى طباطبائى گفتهاند نيز مىتواند وجه صحيحى باشد . بنابر نظر ايشان آيه مىفرمايد اموال جامعه و بيت المال را - كه قوام زندگى مردم به آن است - به فرد سفيه ندهيد . منتها بنابراين تفسير ، وحدت سياق درست نمىشود ؛ چون سياق آيات قبلى به خانواده ارتباط دارد . اگر اين آيه را مرتبط به امور مالى خانواده
هامش
( 1 ) . كلينى ، الكافى ، ج 5 ، ص 299 ؛ حر عاملى ، وسائل الشيعه ، ج 13 ، ص 231 .