بر اين اساس در اين دو آيه شريفه ، مرجع « نفس واحده » است كه مقصود از او زوج يا حضرت آدم ( ع ) است . در « تغشّاها » دو ضمير داريم . يك ضمير « هو » كه در « تغشّى » مستتر است و ديگرى ضمير « ها » . ضمير مستتر « هو » كه به نفس واحده بر مىگردد ، اما معنايش حضرت آدم ( ع ) نيست ، بلكه « كل مذكر » يعنى فرد فرد مذكر است و ضمير « ها » به حوّا باز مىگردد اما مقصود از آن حوا نيست بلكه « كل مؤنث » يعنى فرد فرد مؤنث است .
اگر اين احتمال را بپذيريم و به نوعى استخدام در آيه ملتزم شويم ، تعارض ميان صدر و ذيل اين دو آيه از ميان مىرود ، اما بايد اثبات شود و ما نمىتوانيم به طور قطع اين معنا را به قرآن نسبت دهيم . تفاوت تفسير ما با تفسير معصومين ( ع ) اين است كه ما هرگاه در معناى آيهاى مىمانيم به اينگونه احتمالات رو مىآوريم ، ولى آن بزرگواران چون زبان قرآن را مىدانند معناى آيات را به طور قطع و كامل بيان مىكنند .
اعطاى اموال يتيمان به آنان
آيه دو
وَآتُواْ الْيتَامَى أَمْوَالَهُمْ وَلَا تَتَبَدَّلُواْ الْخَبِيثَ بِالطَّيبِ وَلَا تَأْكُلُواْ أَمْوَالَهُمْ إِلَى أَمْوَالِكُمْ إِنَّهُ كَانَ حُوبًا كَبِيرًا ؛ و دارايى يتيمان را به آنان دهيد ؛ و نا پاك را جايگزين پاك نكنيد ؛ و