گسترد و آسمان را بنائى افراشته قرار داد و از آسمان آبى فرود آورد ؛ و بدان از ميوهها رزقى براى شما بيرون آورد ؛ پس براى خدا همتايانى قرار ندهيد در حالى كه خود مىدانيد .
الذى در اين جا براى توصيف خداوند است . در آيه قبل فرمود خداوند را عبادت كنيد . همان خدايى كه شما و پيشينيان را خلق كرد و همان كسى كه زمين را براى شما همچون فرش گسترانيد و آسمان را بر افراشت و سرپناه شما قرار داد .
مراد از سماء
در عرف مردم قديم اين تصور حاكم بود كه آسمان يك جسمى دارد با قطر بسيار بزرگ كه در بالاى سر ما قرار داده شده است ، اما امروزه از لحاظ علمى اين ديدگاه نه تنها ثابت نشد ، بلكه بطلان آن نيز به اثبات رسيده است و يا اگر جسم باشد آنقدر بالاست كه هنوز بشر با اين همه پيشرفت كه در علم و تكنولوژى كرده به آن نرسيده است .
با تأمل در اين آيه بدست مىآيد كه اين عالم مانند خانهاى است كه تمام لوازم و ما يحتاج انسان در آن قرار دارد و آسمان همانند سقف و زمين زير پاى او همانند فرش و ستارگان چراغدانهاى روشن هستند و انسان مالك اين خانه است . « 1 » شايد مراد از ( سماء ) فوقيت و بالا بودن آن باشد . شايد هم مراد ابرى است كه در بالاى سر ما قرار دارد و از آن باران مىبارد ، عدهاى هم قائلند : مراد از سماء فلك مخصوصى
هامش
( 1 ) . على بن محمد ، تفسير الخازن ، ج 1 ، ص 51 .